У сценах СДЮШАР-1 з поспехам прайшлі спаборніцтвы “Тата, мама, я – сям’я, якая плыве”. Гэта яркае і відовішчнае сямейнае свята ўжо стала добрай традыцыяй спартшколы, а сёлета яно было прысвечана Году беларускай жанчыны.
Перад пачаткам выпрабаванняў сям’і павіншаваў загадчык сектара спорту Канстанцін Баян. Ён пажадаў усім удачы і паспяховага праходжання дыстанцыі.
– Сёння ў вас ёсць цудоўная магчымасць не толькі правесці дзень у коле сям’і і зарадзіцца пазітыўнымі эмоцыямі, але і актыўна, спартыўна адпачыць, – адзначыў Канстанцін Міхайлавіч. – Жадаю ўсім быць дружнымі і згуртаванымі. Бо моцная сям’я – гэта аснова паспяховага прадпрыемства і моцнай дзяржавы.
Пакуль трэнерска-выкладчыцкі склад праводзіў майстар-клас па плаванні, а самыя юныя ўдзельнікі спаборнічалі ў затрымцы дыхання пад вадой, сем’і рыхтаваліся да галоўнага выпрабавання – эстафеты. Адны распрацоўвалі стратэгію, прыглядаліся да сапернікаў і вызначалі моцныя і слабыя бакі, іншыя ж актыўна разміналіся, каб адразу пасля старту развіць неабходную хуткасць.
Дырэктар спартшколы Сяргей Яскавец падзяліўся:
– У нас ёсць мамы, якія раней баяліся вады і не ўмелі плаваць. Але дзякуючы сваім дзецям яны спачатку проста дашлі ў басейн, пераадолелі страх і навучыліся плаваць. А сёння яны выступаюць на спаборніцтвах разам з дзецьмі ў адной камандзе!
Менавіта так адбылося ў сям’і Андрэевых. Кацярыну, якая раней не мела дачынення да воднага спорту, літаральна ўгаварылі пайсці ў басейн яе дзеці, якія займаюцца плаваннем і футболам.
– Мне пашанцавала. Мае дзеці – спартсмены, і яны фактычна адкрылі для мяне свет спорту, – распавяла Кацярына. – Спачатку я адмахвалася, спасылаючыся на занятасць, але яны настаялі. Каб ім адпавядаць, я пачала займацца. Да таго ж, горад зараз стварае ўсе ўмовы для заняткаў спортам – было б жаданне!
Нягледзячы на тое, што Кацярына лічыла сябе самым слабым звяном у камандзе, яе асцярогі аказаліся марнымі. Моцная воля да перамогі і ўзаемная падтрымка дапамаглі сям’і Андрэевых стаць самай хуткай якая плавае сям’ёй спаборніцтваў.
Сям’я Чухрый – пастаянныя ўдзельнікі розных спаборніцтваў, але ў сямейнай эстафеце яны плавалі ўпершыню. Хоць ім не ўдалося заняць першае месца, яны ўвайшлі ў тройку прызёраў, заваяваўшы трэцяе месца і саступіўшы срэбра сям’і Грыніч.
-Няхай мы не сталі пераможцамі сёння, але мы ўлічылі свае памылкі, – падзялілася Таццяна Чухрый. – Сапернікі вельмі моцныя, бачная іх падрыхтоўка. Мы таксама стараемся як мага часцей хадзіць у басейн у вольны час, але, відаць, трэба трэніравацца больш старанна. Галоўнае, што мы хочам паказаць дзецям: важны ўдзел, важна, што мы – сям’я, усе разам. Нехта плыве, нехта хварэе за сваіх.
Калі зірнуць на гэтыя спаборніцтвы ў цэлым, то прайграўшых у гэты дзень не было. Усе ўдзельнікі паказалі выдатныя вынікі, прадэманстраваўшы не толькі навыкі плавання, але і згуртаванасць, імкненне да агульнай мэты. Дыпломы і падарункі атрымалі ўсе сем’і і кожнае дзіця, але ўзнагароды не зраўняцца з атрыманымі эмоцыямі.
.
